Bir süredir kendime aynı soruyu farklı şekillerde soruyorum: Değişen dünyaya gerçekten uyum sağlıyor muyum, yoksa eski alışkanlıklarımla yeni bir hayat kurmaya mı çalışıyorum? Kendimce yazan,çizen biri olarak sosyal hesaplarımda quantity’den çok quality anlayışıyla ilerliyorum. Dijital ayak izimi de zaman zaman Google üzerinden kontrol ediyorum. Eskiden Ekşi Sözlük’e bakardım; hâlâ zaman zaman başvuruyorum. Merak etmek, araştırmak...

Hayat bana yıllar içinde birçok şey öğretti. Finans ve yönetim danışmanlığı yaptığım süreçlerde, farklı sektörlerden yüzlerce işletmeyle çalıştım. Sigorta sektöründe ise hem kurum tarafında hem de müşteri tarafında bulunma fırsatı yakaladım. Bu deneyimlerin sonunda fark ettiğim ortak bir gerçek var: İnsanlar genellikle kaybetme ihtimalini, kaybettikten sonra fark ediyor. Oysa hayatın en değişmez gerçeği belirsizlik. Ekonomik...

Bir düşünün. Aynı hayatın içinde; savaşları, küresel bir pandemiyi, yapay zekânın yükselişini, teknolojik sıçramalar ve ekonomik krizleri izledik. Sadece izlemekle kalmadık. Hepsini aynı zaman diliminde yaşadık. Üstelik insanlık tarihinde ilk kez, olayları yalnızca yaşamıyoruz; eş zamanlı olarak takip ediyoruz. Büyük ve sonu belirsiz bir çağ değişimi gördüğümüz. İnternet sayesinde artık tarih kitaplarının yazılmasını beklemiyoruz. Tarihin...

Makedonya’nın sert rüzgârıyla sertleşmiş hayatların hikâyesi, İzmir’in şehir hastanesinin beyaz koridorlarında yumuşuyordu. Önder Amca, yetmişli yaşların kırgın gülen yüzüyle annesinin başucunda otururken, göçün kokusunu, yokluğun isli hatıralarını taşıyordu üzerinde. Onların kültüründe, erkek evlat büyüğe bakmazsa evin onuru sarsılırdı; bu yüzden Önder’in sırtına düşen şey yük değil, nesilden nesle devredilen bir görev, kaderin omuza astığı görünmez...